พจนานุกรมภาษา ล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

พจนานุกรม
ภาษาล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

โดย อ.จรีย์ สุนทรสิงห์

เรียน 10 คำใหม่

ออกเสียงล้านนา	อักษรล้านนา	เทียบอักษรไทย	ความหมาย
ผ่อหื้อไคว่	ผํอฯหื้ไฅ่วฯ	[ผ่อหื้อไฅว่]	ว.จงดูให้ทั่ว
ดอกบ่าเขือบ้า	ดอฯกบ่าฯเขิอฯอบ้าฯ	[ดอกบ่าเขือบ้า]	น.ดอกลำโพง - ไม้ล้มลุก ดอกขนาดใหญ่ กลีบดอก ๕ กลีบเชื่อมติดกันเป็นหลอดปลายบานออกเป็นรูปคล้ายลำโพงขยายเสียง
ก๋นไม้	ก฿นฯไม้	[โกนไม้]	น.โพรงไม้
ลูกก..ย	ลูกคุ	[ลูกคุย]	น.กำปั้น - มือที่กำสำหรับชก; หละก..ย ก็ว่า
	ร	ร	ร (ระ) "ระหน้อย" เทียบตัว "ร" เป็นอักษรต่ำ ใช้เป็นพยัญชนะต้น และตัวสะกดใน "แม่กน" แทนตัว น (นะ) ในกรณีที่ตัวสะกดตามหลังด้านขวาของพยัญชนะต้น และออกเสียงเป็น "ละ" เมื่อเป็นคำที่ยืมมาจากภาษาอื่นหรือคำที่เป็นชื่อเฉพาะ ตามปกติคำที่เป็นภาษาล้านนาหรือภาษาไทยดั้งเดิมนั้น ร (ระ) ออกเสียง เป็น ฮ (ฮะ) เช่น เรา รัก เรียน ออกเสียงเป็น เฮา ฮัก เฮียน
ปิน	พินฯ	[พิน]	น.มะตูม: ดู...บ่าปิน
เห..ยกำ	เหยฯคำฯ	[เห..ยคำ]	คำลงท้ายประโยค มีความหมายว่า เสียที,สักครั้ง,สักหน่อย,สักประเดี๋ยว เช่น ผ่อเห..ยกำ-ดูเสียหน่อย เหล้นเห..ยกำ-เล่นดูสักที; เห..ยสั๋กกำ ก็ว่า
ม..คา	มุงฅา	[ม..ฅา]	ก.ม..หลังคาด้วยใบหญ้าคา
ยุ่มใจ๋	ยุ่ม	[ยุ่มใจ]	ก.เชื่อมั่น,มั่นใจ
บ้อนเอาใน	บ้อฯร´าไน	[บ้อนเอาใน]	ก.ควัก หรือแคะเอาเฉพาะเม็ดใน เช่น แคะเอาเม็ดบ่ามื่น (กระบก)