| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| วายวอด | วาฯยฯวอฯด | [วายวอด] | ก.หมดสิ้นไม่เหลือ |
| ต๋าน้ำ | ตานาฯ | [ตาน้ำ] | น.ทางน้ำใต้ดินที่มีน้ำไหล |
| ผั๋กกาดนา | ผักฯกาดฯนาฯ | [ผักกาดนา] | น.พืชชนิดหนึ่งใบคล้ายผักกาดแต่ริมจัก ชอบขึ้นตามทุ่งนาหลังการเก็บเกี่ยว มีกลิ่นหอม นิยมใช้ยำผสมกับผักสด กินกับลาบ หรือจิ้มน้ำพริก; ผั๋กบั้ง ก็ว่า |
| ลมมีดขูด | ล฿มฯมีดฯขูด | [ลมมีดขูด] | ดู...ลมปิ๊ดจ๊ะขอด |
| ขงนก | ข฿งฯน฿กฯ | [ขงนก] | ก.กรงนก |
| สิ้นลวด | สิ้นฯลวฯด | [สิ้นลวด] | น.ผ้าซิ่นที่ทอเป็นผืนเดียวตลอดไม่มีผ้าอื่นมาต่อ |
| เสี่ยว | ส่ยฯว | [เสี่ยว] | น.ผู้ที่เกิดปีเดียวกัน,เกลอ,เพื่อนสนิท,เพื่อนคู่หู, คำที่ของเกลอแต่ละฝ่ายเรียกอีกฝ่ายหนึ่งตามศักดิ์ญาติ ดู...ป้อเสี่ยว,แม่เสี่ยว ก.เฉี่ยว,เฉียด - อาการที่กระทบและเลยไปโดยไม่รุนแรง |
| หลงลมปาก | ห฿ลฯงล฿มฯปากฯ | [หลงลมปาก] | ดู...หลงลม |
| หยฺอกเหยฺ๋าะ | อยฯอฯกโอยฯอฯะ | [อฺยฺอกเอฺยฺาะ] | ก.หยอกเย้า,แหย่เล่น; เหย๋าะไย (โอยฯ฿อฯะไอยฯ-เอยาะไอย) ก็ว่า |
| ไม้แงะ | ไม้แงะ | [ไม้แงะ] | น.ไม้เต็ง ภาษาถิ่นเหนือเรียก ''ไม้แงะ'' - ไม้เต็ง เป็นไม้ต้นผลัดใบ วงศ์เดียวกับไม้รัง สูง ๑๕-๓๐ เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกว้าง เปลือกสีน้ำตาล เป็นไม้เนื้อแข็งที่มีความแข็งแรงทนทานมาก เนื้อไม้สีน้ำตาลอ่อนถึงน้ำตาลแกมแดง นิยมใช้กับงานโครงสร้างภายนอก เช่น เสา คาน และพื้น เพราะทนต่อสภาพอากาศได้ดี |