| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| แตนก้า | แทนฯค่าฯ | [แทนค่า] | ก.จ่ายเงินตามราคาสิ่งของ |
| จิ้งจก | จิ้งฯจ฿กฯ | [จิ้งจก] | น.จิ้งจก ถิ่นเหนือเรียก ''จั๊กกิ้ม''; ดู...จั๊กกิ้ม |
| นิมนต์ | นิม฿น์ตฯ | [นิมนต์] | ก.เชื้อเชิญ (ใช้กับพระสงฆ์) |
| บ้อนในออก | บ้อฯรในออฯก | [บ้อนในออก] | ก๑.อาการที่ใช้ลิ้นแยกเอาเมล็ดในผลไม้ออกจากเนื้อเพื่อกิน เช่น น้อยหน่า,ละมุด เป็นต้น; บ้อนแบ้น ก็ว่า ก๒.ใช้นิ้วมือ หรืออุปกรณ์ชนิดอื่น ควักหรือแคะเอาสิ่งที่อยู่ภายใน อย่างเม็ดในผลไม้ออก แคะเม็ดลำไย เม็ดขนุน เม็ดมะปราง |
| หาย | หายฯ | [หาย] | ก.หาย - สูญ,หาไม่พบ,หมด,สิ้น: พ้นจากโรค เช่น หายไข้ |
| บีบเอา | บีบฯฯ | [บีบเอา] | ก.ใช้อำนาจบีบเอาผลประโยชน์; หนีบเอา ก็ว่า |
| ดอย | ดอฯย,ดอฯ | [ดอย] | น.ภูเขา,ภูเขาสูง. ถ้าไม่สูงเรียก ม่อน หรือ ม่อนดอย; ปู,ปูดอย ก็ว่า |
| ต้งย่ง | ทฯท่฿งฯย่฿งฯ | [ท่งย่ง] | ก.ผลุดขึ้น,กระดกขึ้น - อาการที่ของใหญ่โผล่ผลุดขึ้นในทันทีทันใด เช่นโกมลอย เริ่มลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า; โต้งโย่ง ก็ว่า. ถ้าของขนาดเล็กใช้ ต้องย่อง |
| แส๋ะ | แสะ | [แสะ] | น๑.ชื่อผีบรรพบุรุษของลวะและยอมรับเป็นผีประจำเมืองเชียงใหม่ด้วยเรียกว่า ผีปู่แส๋ะย่าแส๋ะ น๒.รำเพย - ชื่อต้นไม้ขนาดย่อม ทุกส่วนของต้นมีน้ำยางสีขาวเป็นพิษ ใบรูปใบหอกเรียวแคบ สีเขียวสดเป็นมัน ดอกสีเหลือง ส้ม ขาว ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง ผลรูปสี่เหลี่ยมค่อนข้างกลม ก. ถาก,ถาง,ดาย - อาการที่ใช้เครื่อง มือเช่นเสียมเป็นต้น กระแทกออกไป จากตัวไม่ลึกลงไปในดิน เพื่อให้หญ้า เป็นต้น หลุดออกจากที่ ถ้าให้ลึกลงไปเล็กน้อย เรียกว่า สุ๋ |
| ผั๋กกาน้า | ผักฯคาฯนาฯ | [ผักคาน้า] | น.ผักคะน้า - พืชล้มลุก ลำต้นเดี่ยวกลมๆ อวบใหญ่ สีเขียวนวล สูงประมาณ ๓๐ ซม. ใบเดี่ยวรูปรีแกมรูปไข่ ใบกว้างใหญ่ สีเขียวนวล เป็นผักที่นิยมรับประทานมากในปัจจุบัน ทั้งลำต้นและใบมีรสหวาน กรอบ มักใช้ประกอบอาหารจำพวกผัดและทอดเป็นส่วนใหญ่ |