| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| ปะ - ปะ | ป | [ป] | ป-ป๋ะ เทียบตัว ป เป็นอักษรสูง ออกเสียง ป๋ะ ในระดับเสียงวรรณยุกต์จัตวา ใช้เป็นทั้งพยัญชนะต้น ตัวสะกด และตัวตาม ในภาษาบาลีสันสกฤต แต่ พ-ป๊ะ เป็นอักษรต่ำ ใช้เป็นทั้งพยัญชนะต้น ตัวสะกด และตัวตาม เช่นกัน ตัว พ-ป๊ะ เทียบได้กับตัว พ เพื่อผันให้ได้ครบทั้ง ๖ เสียง จึงได้นำมาจัดรวมไว้ในหมวดเดียวกันนี้ เช่น พา ป่า พ่า ป้า พ้า ปา - พา ป่า พ่า ป้า พ้า ป๋า ตัวเอน ออกเสียงตรีเพี้ยน(ครี่งโทครึ่งตรี) ไม่มีใช้ในภาษาไทย |
| จุ้มอ๋กจุ้มใจ๋ | ชุ่มอ฿กฯชุ่มไจ | [ชุ่มอกชุ่มใจ] | ว.อิ่มเอิบเบิกบานใจ |
| เฟื้องหม้อ | เฟิ้อฯงหํมฯอฯ | [เฟื้องหม้อ] | น.เศษของหม้อที่แตกออกเป็นชิ้น มักหมายถึงส่วนที่พอจะใช้ใส่น้ำให้ไก่กินได้ |
| ก๋กปุ๋ด | ก฿กฯปุด | [กกปุด] | ก.ตัดให้ขาดจากกัน |
| เป๊ก | เพัก์ขฯ | [เพ็กข์] | ก.อุปสมบท - บวชเป็นพระภิกษุ |
| หนึ้งเข้าเป่าไฟ | หึ้นฯงเขั้าเปั่าไฟ | [หนึ้งเข้าเป่าไฟ] | ก.นึ่งข้าวและเป่าไฟ; ดู...เป่าไฟ |
| ไม้ยะ | ไม้ยะ | [ไม้ยะ] | ดู...ไม้ห๋กดำ |
| จุ๋มป๋า | จุมปา | [จุมปา] | น.จำปา - ไม้ต้นขนาดใหญ่ ยอดอ่อนและใบอ่อนมีขน ดอกสีเหลืองอมส้ม กลีบดอกยาวรี กลิ่นหอมแรง ออกดอกตลอดปี |
| อะหลุ่ยตุ่ยต่าย | อห่ลฯย์อตุ่ | [อะหลุ่ยตุ่ยต่าย] | ว.ไม่เรียบร้อย,ไม่เสมอกัน; บ่าหลุ่ยตุ่ยต่าย ก็ว่า |
| เป่อเลอะเป่อเต๋อ | เปิ่อฯเลิอฯะเปิ่อฯเติอฯ | [เปิ่อเลอะเปิ่อเตอ] | ดู...เป่อเล้อ |