| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| คูบาสะหลีวิไจ | ระฯคูบาฯระฯสีวิไชยฯ | [ครูบาสรีวิไชย] | น.ครูบาศรีวิชัย - พระสงฆ์ที่รู้จักกันทั่วไป โดยเฉพาะในดินแดนล้านนาว่าเป็น "ตนบุญ" หรือ "นักบุญ" ซึ่งมีความหมายเชิงยกย่องว่าเป็นนักบวชที่มีคุณสมบัติพิเศษ มีศีลาจารวัตรที่งดงาม เคร่งครัดในพระวินัย อาจพบว่ามีการเรียกขานชื่อท่านว่า ครูบาศรีวิชัย ครูบาเจ้าศรีวิชัย ครูบาศีลธรรม |
| ตะหล่าย | ตห่ลฯายฯ | [ตะหล่าย] | น.ตลิ่งที่ค่อนข้างชัน; ต๋าฝั่งจิ๊ง ก็ว่า |
| นั่งหลังโก่งโคะโยะ | นั่งฯหัลฯงโก่฿งฯโฅะโยะ | [นั่งหลังโก่งโฅะโยะ] | ก.นั่งหลังโก่ง |
| ข่มฝีข่มสาน | ข่฿มฯฝีข่฿มฯสานฯ | [ข่มฝีข่มสาน] | น.ใช้อำนาจอาคมทำให้ฝีหรือก้อนเนื้องอกยุบไป |
| ดีพ่องบ่าดีหลาย | ดีระฯพ่อฯงบ่าฯดีหลฯายฯ | [ดีพร่องบ่าดีหลาย] | ว.มีดีอยู่บ้างแต่ส่วนเสียมากกว่า,ส่วนดีน้อยกว่าส่วนเสีย |
| นุง | นุง | [นุง] | ก.เปื่อย,นุ่ม,จวนจะเน่า,ยุ่ย; นุม ก็ว่า |
| เต๋าอ๋บ | เตัาอ฿ปฯ | [เตาอบ] | น.เตาที่ใช้ความร้อนอบสิ่งที่ต้องการให้สุก ให้แห้ง หรือใช้ในการฆ่าเชื้อโรค เป็นต้น |
| หม๋ดเสี้ยง | ห฿มฯดส้ยฯง | [หมดเสี้ยง] | ดู...หม๋ดลึ้ง |
| เตียนย่อม | ทยฯรย่อฯม | [เทียนย่อม] | ว.ย่อมจะ,ย่อมเป็น,ล้วนแล้วไปด้วย เช่น เตียนย่อมเต๋มไปด้วยหมู่แก้วและหินผา-ล้วนแล้วไปด้วยหมู่แก้วและหินผา |
| ก๋องเฮี่ยเบ้อ | กอฯงเร่ยฯเบิ้อฯ | [กองเรี่ยเบ้อ] | ดู...ก๋องเบ้อ |