พจนานุกรม
ภาษาล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา
โดย อ.จรีย์ สุนทรสิงห์
เรียน 10 คำใหม่
| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| ยฺางซะลุบ | อยฯางฯซลุปฯ | [อฺยฺางซะลุบ] | ดู...ซะลุบ |
| แข๋บ | แขัปฯ | [แข็บ] | น๑.เครื่องดักสัตว์ชนิดใช้เหล็กสปริงหนีบ เช่นแข๋บหนู;แข่ม ก็ว่า น๒.แผ่น,ชิ้นเล็ก เช่น ถั่วเน่าแข๋บ ถ้า ขนาดกลางใช้เขิบ ถ้า ขนาดใหญ่ใช้โขบ น๓.เขียงเท้า - รองเท้าแตะ; แข๋บตี๋น ก็ว่า |
| เฟื้องหม้อ | เฟิ้อฯงหํมฯอฯ | [เฟื้องหม้อ] | น.เศษของหม้อที่แตกออกเป็นชิ้น มักหมายถึงส่วนที่พอจะใช้ใส่น้ำให้ไก่กินได้ |
| อ๋ดไค่หัวบ่ได้ | อ฿ดฯระฯค่ห฿วฯบํได้ | [อดใคร่หัวบ่ได้] | ก.กลั้นหัวเราะไม่ไหว |
| มักกิ๋นมักตาน | มักฯกินฯมักฯทาฯนฯ | [มักกินมักทาน] | ก.ชอบทำบุญทำทาน |
| ขี้หมา | ขี้หมฯา | [ขี้หมา] | น๑.มูลสุนัข น๒.ชื่อของกล้วยไม้ชนิดหนึ่ง เอื้องขี้หมา |
| ขู้ | ขู้ | [ขู้] | น.คน,มนุษย์; ผู้ ก็ว่า |
| ระฆัง | ระฆังฯ | [ระฆัง] | น.ระฆัง ภาษาถิ่นพายัพ(คำเมือง)เรียก ''หละกัง''; ดู...หละกัง |
| ปิ๊ก | พิกฯ | [พิก] | ก.กลับ,คืน |
| หย้ามตี๋นหย้ามมือ | ห้ยฯามฯตีนฯห้ยฯามฯมื | [หย้ามต..นหย้ามมือ] | ว.เคยมือ,เคยทำบ่อยๆ |