| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| ก๊อง | ค้ลฯอฯง | [คล้อง] | ก.คล้อง - เอาสิ่งที่เป็นเส้น เป็นบ่วง หรือเป็นวง เกี่ยวหรือสวมลงไป,เกี่ยวรัด,พันกันไว้ |
| หน้าเหลื้อมต๋าลอก | ห้นฯาเหิ้ลฯอฯมตาลอฯก | [หน้าเหลื้อมต๋าลอก] | ดู...หน้าเหลื้อม |
| สะวึดสะวัด | สวึดฯสวัดฯ | [สะวึดสะวัด] | ก.กระฟัดกระเฟียด,ฮึดฮัด |
| แข้น | แข้นฯ | [แข้น] | ว.แข้น - ข้นมาก,ข้นจวนแห้งจวนแข็ง เช่น ขี้แข้น- อุจจาระข้นเป็นก้อนจวนแข็ง, เลือดแข้น - เลือดแห้งจวนแข็งตัว |
| บอกไฟจ๊างฮ้อง | บอฯกไฟช้างฯร้อฯง | [บอกไฟช้างร้อง] | น.บอกไฟชนิดที่จุดแล้วมีเสียงดังเหมือนช้างร้อง |
| ได้ใจ๋ | ได้ไจ | [ได้ใจ] | ก.ย่ามใจ,เหิมใจ,กำเริบเสิบสาน,ได้รับการยอมรับจากคนอื่น |
| มิบๆ ม็อบๆ | มิปฯๆ มัอฯปฯๆ | [มิบๆ ม็อบๆ] | ว.ระยิบระยับ - แสงไฟฟ้า หรือแสงอย่างอื่นที่มองเห็นเป็นประกายระยิบระยับ เช่นแสงหิ่งห้อย แสงไฟจากกระทงลอยกลางแม่น้ำ เป็นต้น; หมิ๋บๆ หม๘+อบๆ ก็ว่า |
| ไวยาวัจจะกร | ไวยฯาวัจจฯกอฯร | [ไวยาวัจจกร] | น.ไวยาวัจกร - ผู้ช่วยทำธุรกิจแทนสงฆ์,ผู้ช่วยขวนขวายทำกิจธุระ,ผู้ช่วยเหลือรับใช้พระ; ล้านนาใช้ "แก่วัด"; ดู...แก่วัด (ยืม บาลี-เวยฺยาวจฺจกร) |
| หนป่า | ห฿นฯป่า | [หนป่า] | น.อรัญวาสี - พระสงฆ์ที่อยู่ในเขตนอกเมือง หรืออยู่ป่า เป็นฝ่ายวิปัสสนาธุระ คือมุ่งการเจริญวิปัสสนา บำเพ็ญกรรมฐาน |
| งาม | งา | [งาม] | ว.สวย - ลักษณะที่เห็นแล้วน่ายินดี น่าชื่นใจ ทำให้สดชื่นใจ อยากได้ อยากมี,ง่าย,ดี,มาก |