| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| ลักผ๋กผ่อ | ลักฯกฯผ฿กฯผํอฯ | [ลักผกผ่อ] | ก.แอบซุ่มดู อย่างแอบซุ่มดูผู้หญิงอาบน้ำ |
| เสียจื้อ | เสยฯชื่ | [เสียชื่อ] | ก.ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง |
| เต็๋งหนีบ | เตงฯหีนฯบ,-หีนฯ | [เตงหนีบ] | ก.กดขี่,ข่มขี่ |
| ต้ม | ต้฿มฯ | [ต้ม] | ก๑.ทำให้ของเหลวในภาชนะร้อนเดือดหรือสุก เช่น ต้มข้าว ก๒.หลอกลวง,ล่อให้ตายใจ ว.ที่ต้มแล้ว เช่น น้ำต้ม |
| กะล๊อก | กะลัอฯก | [กะล็อก] | ก.คล้องกันไว้ด้วยแขน |
| ไม้ส้าวแง่ม | ไม้ส้าวฯแง่มฯ | [ไม้ส้าวแง่ม] | น.ไม้ส้าวที่ผ่าปลายเป็น ๒ ง่าม ลึกลงไปประมาณหนึ่งคืบ ใช้สำหรับสอยผลไม้ เป็นต้น |
| ขี้เป่อ | ขี้เปิ่อฯ | [ขี้เป่อ] | ว.ทื่อ,ไม่คม หรือคมเยินง่าย; เป่อ ก็ว่า เช่น เรียกมีดที่ไม่คมว่า มีดขี้เป่อ เป็นต้น |
| เข้าหนมเส้น | เขั้าห฿นฯมเส้นฯ | [เข้าหนมเส้น] | น.ขนมจีน - อาหารคาวทำด้วยแป้งข้าวเจ้าหมัก ลักษณะเป็นเส้นกลมยาวๆ สีขาวคล้ายเส้นหมี่ กินกับน้ำเงี้ยว น้ำยา แกงเขียวหวาน แกงอ่อม เป็นต้น; เข้าเส้น ก็ว่า |
| ว่าลับหลัง | ว่าฯลัปฯหัลฯง | [ว่าลับหลัง] | ก.กล่าวร้ายหรือนินทาผู้อื่นเมื่อเขาคล้อยหลังไปแล้ว |
| บ๋ะ,ป๋ะ - บะ | บ | [บ] | บ (บ๋ะ,ป๋ะ) ปริวรรตเป็นอักษรไทยได้ ๒ รูป คือเทียบอักษร "บ" ออกเสียงเป็น "บ๋ะ" เป็นอักษรกลางใช้กับคำศัพท์ที่เป็นภาษาล้านนา ถือว่าเป็นพยัญชนะ ๒ เสียง ใช้เป็นพยัญชนะต้นและตัวสะกดในแม่กบ หากใช้กับคำศัพท์ที่มาจากภาษาบาลี/สันสกฤต และตัวตามในภาษาบาลี สันสกฤต เทียบอักษร "ป" ออกเสียงเป็น "ป๋ะ"เป็นอักษรสูงโดยมีระวง (ระฯ ) กำกับอยู่ข้างหน้า เป็น ระฯบ-ปร ทำหน้าที่เป็นพยัญชนะต้นเท่านั้น |