พจนานุกรมภาษา ล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

พจนานุกรม
ภาษาล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

โดย อ.จรีย์ สุนทรสิงห์

เรียน 10 คำใหม่

ออกเสียงล้านนา	อักษรล้านนา	เทียบอักษรไทย	ความหมาย
ตี้เลิ้กตี้เดิ๋ก	ที่เลิกฯที่เดิกฯ	[ที่เลิก็ที่เดิก็]	น.ที่ลึกลับ,ที่ไกลหูไกลตา
หลาด	หลฯาดฯ	[หลาด]	น๑.ป๋าหลาด ภาษากลางเรียก ''ปลากระทิง'' สำ.(ปาก)เรียกรอยถูกตีด้วยไม้เรียวยกเป็นผื่นแดงรอยยาวว่า กิ๋นป๋าหลาด; ดู...ป๋าหลาด
เป่าปี่	เปั่าปี่	[เป่าปี่]	ก.เป่าปี่ - พ่นลมเข้าปี่จนมีเสียงเป็นเพลงประกอบการขับซอ; ดู...ปี่,ปี่จุม
ดินจี่	ดิจี่	[ดินจี่]	น.อิฐ,ก้อนอิฐ; บ่าดินกี่,ดินกี่ ก็ว่า
เต็๋กเต๋ง	เตักฯเตงฯ	[เต็กเตง]	ก.กดขี่,ข่มขี่,บีบคั้น
ลักเมากะหล็๋อกน่อง	ลักฯเมัากหัลฯอฯกน่อฯง	[ลักเมากะหล็อกน่อง]	สำ.หลงรักเขาข้างเดียว
ก๋องอืด	กลฯอฯงอืดฯ	[กลองอืด]	น.กลองขนาดใหญ่ คล้ายกลองหลวงแต่ยาวกว่า ใช้ประกอบการฟ้อนเล็บหรือการแห่ต่างๆ (มีเฉพาะในจังหวัดแพร่)
หน้าแด่น	ห้นฯาแด่	[หน้าแด่น]	ว.มีขนเป็นด่างเป็นดวงที่หน้าของสัตว์เช่นโค เป็นต้น
ขอม	ขอฯม	[ขอม]	น.ชาวเขมรโบราณ,เรียกภาษาและอักษรของชาวเขมรโบราณว่า ภาษาขอม และ อักขระขอม
ใบ้ง่าว	ใบ้ง่าวฯ	[ใบ้ง่าว]	ว.มากมหาศาล,อย่างยิ่ง: ใช้ขยายคำกริยา หรือคำวิเศษณ์ เช่น ง่าวไบ้ง่าวง่าว - โง่เหลือเกิน โง่บัดซบ, งามไบ้งามง่าว - สวยจริงๆ (ราวกับนางฟ้า)