| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| ปู๋น้ำนม | ปูนาฯน฿มฯ | [ปูน้ำนม] | น.ปูนิ่ม - ปูที่เพิ่งลอกคราบ ตัวจะนิ่ม เวลามีแผลจะมีเลือดคล้ายน้ำนมไหลออกมา (เลือดปูสีขาวคล้ายน้ำนม) |
| ไปไจ | ไพไช | [ไพไช] | ก.ไปเยี่ยมเยียน; ไปเอยี้ยมไปไจ ก็ว่า |
| เม้ม | เม้มฯ | [เม้ม] | ก.เม้ม - ปิด,ปิดริม,พับริม,ปิดขอบ,แต่งขอบ |
| ดั่งลือ | ดั่งฯรฤ | [ดั่งรือ] | ว.เหตุใด,เช่นไร |
| หล่า | ห่ลฯา | [หล่า] | ว.วุ่นวายใจ |
| แวดเกี้ยว | แวดฯก้ยฯว | [แวดเกี้ยว] | ก.เวียนรอบ,ห้อมล้อม |
| เผิ้งจี้ | เผิ้งฯจี้ | [ผึ้งจี้] | ก.ผึ้งต่อย; เผิ้งเดือดก็ว่า |
| เก็๋บผั๋กใส่ซ้าเก็๋บข้าใส่เมือง | เกัปฯผักฯไส่ซ้าเกัปฯข้าไส่เมิอฯง | [เก็บผักใส่ซ้าเก็บข้าใส่เมือง] | น.ยุคการปกครองสมัยพระยากาวิละ เจ้าหลวงเชียงใหม่องค์แรก ซึ่งมีฐานะเป็นเจ้าประเทศราชของไทย เมื่อปีพ.ศ.๒๓๒๓ ได้มีการรวบรวมผู้คนเข้ามา ไว้ในเมืองเชียงใหม่ โดยกวาดต้อนชาวเมืองเชียงใหม่ที่หลบหนีเข้าป่าให้กลับสู่เมือง และเริ่มกวาดต้อนชาวไทลื้อ ไทขึน ไทใหญ่ จากสิบสองพันนา(ปัจจุบันอยู่ในเขตสาธารณรัฐประชาชนจีน) เชียงตุง(ปัจจุบันอยู่ในเขตสหภาพเมียนม่าร์) ให้มา ตั้งถิ่นฐานในเมืองเชียงใหม่ |
| ขึ้นแถ่ว | ขึ้นฯแถ่วฯ | [ขึ้นแถ่ว] | ว.ขึ้นหนุ่ม ขึ้นสาว |
| เธิ้งเนิ้ง | เธิ้งฯเนิ้งฯ | [เธิ้งเนิ้ง] | น.พิงพาด,พิงอยู่,เอกเขนก ว.โค้งหรือโก่งมาก ใช้กับสิ่งของขนาดกลาง; ถ้าสิ่งของขนาดเล็กใช้ท้องน้อง; ถ้าสิ่งของขนาดใหญ่ใช้ โท้งโน้ง ว. |