| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| กิ๋นดีกิ๋นลำ | กินฯดีกินฯลำ | [กินดีกินลำ] | ก.กินอร่อย (อาจเป็นเพราะรสอาหารถูกปาก หรือหิวจัด) |
| ฮีตฮอย | รีตฯรอฯยฯ | [รีตรอย] | น.จารีตประเพณี - ภาษาไทยถิ่นเหนือ (คำเมือง) เรียก ''ฮีตฮอย''; ''จารีตประเพณี'' หรือ ''ฮีตฮอย'' หมายถึง ขนบธรรมเนียมประเพณี ระเบียบแบบแผน หรือแนวทางการประพฤติปฏิบัติที่คนกลุ่มหนึ่งกำหนดขึ้น และสืบทอดกันมาช้านาน และเป็นที่ยอมรับของคนในสังคมนั้น จนเป็นลักษณะเฉพาะของคนกลุ่มนั้นจนถึงปัจจุบัน ถ้าผู้ใดทำผิดประเพณีเรียกว่า ''ผิ๋ดฮีต'' เช่น การปฏิบัติตนต่อมารดาบิดา ผู้อาวุโส ทำตนให้ถูกต้องกาลเทศะ ตามธรรมเนียมของชุมชนนั้นๆ ซึ่งบางอย่างถ้าไม่ปฏิบัติตามก็ไม่ผิดอย่างไร แต่อาจถูกตำหนิว่าเป็นคนขาดการศึกษา หรือไม่มีมารยาท เป็นต้น |
| แหลวแตว | แหลฯวฯแทวฯ | [แหลวแทว] | ว.เละเทะ,ไม่เป็นสาระ |
| ลถก..บ | ร฿ถฯกูบ,ร฿ถฯกู | [รถก..บ] | น.รถเก๋ง |
| แวง | แวงฯ | [แวง] | น.รอด,คาน - ไม้เครื่องเรือนที่ให้ตงพาดอยู่เพื่อจะปูฟากหรือกระดาน ก.เตลิด,หลบ,เฉ,เอน,หลีกออกไปข้างๆ โดยเร็วเมื่อสะดุ้งตกใจ เช่น ม้าแวง - ม้าเตลิดออกไปนอกทาง |
| เหว๋อะเหวิก | เหิวฯอฯะเหิวฯก | [เหวอะเหวิก] | ว.มีรอยแผลที่กว้างและลึก; เหวิก ก็ว่า |
| พ่อย | ระฯพ่อฯยฯ,ภ่อฯยฯ | [พร่อย,ภ่อย] | ว.พร่องไป,ขาดวิ่นไป,คร่ำคร่า,บิ่นหักไปทีละน้อย,ร่อยหรอ,เสื่อมค่า; ฮ่อย ก็ว่า |
| ผาง | ผางฯ | [ผาง] | น.ตะคัน - เครื่องปั้นดินเผารูปคล้ายจานสำหรับใส่น้ำมัน หรือ ขี้ผึ้ง เป็นต้น เพื่อใช้ตามไฟแทนตะเกียง; ผัง ก็ว่า |
| เตียนแป | ทยฯรแพ | [เทียนแพ] | น.เทียนที่มัดรวมกันเป็นชุด |
| ต่น | ต่฿นฯ | [ต่น] | ก.คลุก,คลุกเคล้า อย่างคลุกฝุ่น; โต่น ก็ว่า |