| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| ตี้เลิ้กตี้เดิ๋ก | ที่เลิกฯที่เดิกฯ | [ที่เลิก็ที่เดิก็] | น.ที่ลึกลับ,ที่ไกลหูไกลตา |
| หลาด | หลฯาดฯ | [หลาด] | น๑.ป๋าหลาด ภาษากลางเรียก ''ปลากระทิง'' สำ.(ปาก)เรียกรอยถูกตีด้วยไม้เรียวยกเป็นผื่นแดงรอยยาวว่า กิ๋นป๋าหลาด; ดู...ป๋าหลาด |
| เป่าปี่ | เปั่าปี่ | [เป่าปี่] | ก.เป่าปี่ - พ่นลมเข้าปี่จนมีเสียงเป็นเพลงประกอบการขับซอ; ดู...ปี่,ปี่จุม |
| ดินจี่ | ดิจี่ | [ดินจี่] | น.อิฐ,ก้อนอิฐ; บ่าดินกี่,ดินกี่ ก็ว่า |
| เต็๋กเต๋ง | เตักฯเตงฯ | [เต็กเตง] | ก.กดขี่,ข่มขี่,บีบคั้น |
| ลักเมากะหล็๋อกน่อง | ลักฯเมัากหัลฯอฯกน่อฯง | [ลักเมากะหล็อกน่อง] | สำ.หลงรักเขาข้างเดียว |
| ก๋องอืด | กลฯอฯงอืดฯ | [กลองอืด] | น.กลองขนาดใหญ่ คล้ายกลองหลวงแต่ยาวกว่า ใช้ประกอบการฟ้อนเล็บหรือการแห่ต่างๆ (มีเฉพาะในจังหวัดแพร่) |
| หน้าแด่น | ห้นฯาแด่ | [หน้าแด่น] | ว.มีขนเป็นด่างเป็นดวงที่หน้าของสัตว์เช่นโค เป็นต้น |
| ขอม | ขอฯม | [ขอม] | น.ชาวเขมรโบราณ,เรียกภาษาและอักษรของชาวเขมรโบราณว่า ภาษาขอม และ อักขระขอม |
| ใบ้ง่าว | ใบ้ง่าวฯ | [ใบ้ง่าว] | ว.มากมหาศาล,อย่างยิ่ง: ใช้ขยายคำกริยา หรือคำวิเศษณ์ เช่น ง่าวไบ้ง่าวง่าว - โง่เหลือเกิน โง่บัดซบ, งามไบ้งามง่าว - สวยจริงๆ (ราวกับนางฟ้า) |