พจนานุกรมภาษา ล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

พจนานุกรม
ภาษาล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

โดย อ.จรีย์ สุนทรสิงห์

เรียน 10 คำใหม่

ออกเสียงล้านนา	อักษรล้านนา	เทียบอักษรไทย	ความหมาย
ผ่านแผ้ว	ผ่านฯแผ้วฯ	[ผ่านแผ้ว]	ว.วิเศษ,ดีงาม;ใช้กล่าวถึงผู้บรรลุธรรมขั้นสูง อย่างพระพุทธเจ้า เป็นต้น (ธรรมนิทานศีล ๕ ฉบับภาษาไตขึน : "...พระรสีต๋นภาวนาอยู่ป่า ก็ปุ๋จฉาถามเขาไปมาหลายสิ่ง ด้วยก๋ารอันเป๋นตุ๊กข์ล้นยิ่งสุ๋ดป๋าน ด้วยขียาอาก๋ารต่างๆแล้ว ต๋นผ่านแผ้วรสีธรรม ก็มีกำเมตต๋าไขกล่าว..." ต๋นผ่านแผ้วในที่นี้หมายถึงพระรสี หรือพระฤๅษี...รศ.ดร.อนาโตล โรเจอร์ เป็ลติเยร์ ปริวรรต)
ดาฟัง	ดาฟังฯ	[ดาฟัง]	ก.เตรียมฟัง,คอยฟัง
จะก๋อย	จกอฯยฯ	[จะกอย]	น.จะงอย - ปลายหรือที่สุดของสิ่งที่มีลักษณะโค้งหรืองุ้มลง เช่น จั๋กก๋อยปากนก - จะงอยปากนก; จั๋กก๋อย ก็ว่า
หน้าวาง	ห้นฯาวาฯงฯ	[หน้าวาง]	น.ห้องโถง - บริเวณที่โล่งในอาคาร ที่พระสงฆ์ใช้เป็นที่ทำกิจกรรมร่วมกัน เช่นไหว้พระสวดมนต์ เป็นต้น
ซํ้าหื้อต๋าย	ซํ้าหื้ตายฯ	[ซ้ำหื้อตาย]	ก.ทำซ้ำจนตาย
ปันต๋าย	พันฯตายฯ	[พันตาย]	ก.แช่งให้ตายโดยเร็ว
หางวัน	หางฯวันฯ	[หางวัน]	น.ส่วนปลายของนาคสะดุ้ง สถาปัตยกรรมที่มีลักษณะม้วนตัวคล้ายลายกนกอย่างเรียบ; หางไหล ก็ว่า
ขี้เฝ่า	ขี้เฝัา	[ขี้เฝ่า]	น.ดินปืน
น้ำฮาก	นาฯรากฯ	[น้ำราก]	น.น้ำที่มีสนิมเหล็ก เจือปน
ผา	ผา	[ผา]	น๑.หินขนาดใหญ่ที่เขา น๒.เรียก ภูเขาสูงด้านที่มีแผ่นหินขนาดใหญ่ตั้งชันว่า หน้าผา (หิน - หมายถึงหินก้อนเล็กตามธรรมชาติ)