| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| หละเบียบ | หลฯะบยฯบ | [หละเบียบ] | น.ระเบียบ - แบบแผนที่วางไว้เป็นแนวปฏิบัติ |
| ขี้ฝอย | ขี้ฝอฯยฯ | [ขี้ฝอย] | ก.(ปาก)พูดมากเกินความเป็นจริง,พูดโม้ยาว เช่น นั่งฝอยว่าชาติก่อนตนเคยเป็นเทวดา |
| ปูเลย | พลฯเลิยฯ | [พลูเลย] | น.ไพล - ไม้ล้มลุก มีหัว ต้น และใบ คล้ายข่า หัวสีเหลืองอมเขียว ใช้ทำยา |
| ย้อม | ย้อฯม | [ย้อม] | ก๑.ชุบด้วยสี,อาบด้วยสี ; ก๒.ปลอมแปลง |
| ฝั๋กดาบ | ฝักฯดาปฯ | [ฝักดาบ] | น.ที่ใส่มีดดาบ |
| คำปิ๋ว | ฅำปิลฯวฯ,-ปิลฯว | [ฅำปลิว] | น.ทองคำเปลว - ทองคำที่ตีแผ่จนบางมาก ตัดเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมเล็กๆใส่กระดาษ ใช้สำหรับปิดบนพระรูปหรือปิดงานที่ลงรัก |
| ปลาบึก | ปลฯฯาบึกฯ | [ปลาบึก] | น.ปลาบึก ภาษาถิ่นเหนือเรียก ''ป๋าบึ๋ก''; ดู...ป๋าบึ๋ก |
| มะเขือขื่น | มะเขิอฯอขื่นฯ | [มะเขือขื่น] | น.มะเขือขื่น - ภาษาไทยถิ่นเหนือ (คำเมือง) เรียก ''บ่าเขือแจ้/บ่าเขือฮืน''; ดู...บ่าเขือแจ้ |
| เมื่อย | เมิ่อฯยฯ | [เมื่อย] | ก๑.ไม่สบาย,เป็นไข้ไม่มีกำลัง ก๒.อาการเพลียของกล้ามเนื้อ ก๓.เรียกข้าวเหนียวไม่มียางพอจะปั้นให้ติดกันเป็นก้อนได้ว่าเข้าเมื่อย; เมิ่ย ก็ว่า |
| ไม้ป๋วย | ไม้ปวฯยฯ | [ไม้ป๋วย] | น.ไม้ตะแบก ถิ่นภาคเหนือเรียก ''ไม้ป๋วย'' - ตะแบก เป็นไม้ต้นขนาดกลางถึงใหญ่ สูง 10-35 เมตร ผลัดใบ ลำต้นมีทรงพุ่มใหญ่ เรือนยอดรูปไข่ให้ร่มเงาดี โคนต้นเป็นพูพอน เปลือกนอกเกลี้ยงสีเทาอมเหลือง หรือน้ำตาลอมเทา มีรอยขรุขระเป็นหลุมตื้นๆ ดูคล้ายกับเปลือกต้นฝรั่ง ส่วนเปลือกชั้นในเป็นสีชมพูอมม่วงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ช่อดอกขนาดใหญ้ สีม่วงอมชมพู เนื้อไม้ละเอียดแข็ง ใช้เป็นสิ่งปลูกสร้างที่รับน้ำหนัก เช่น เสา กระดานพื้น และเครื่องมือการเกษตร |