| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| แก้ว | แก้วฯ | [แก้ว] | น๖.เรียกสิ่งที่เคารพนับถือ หรือสิ่งที่มีค่า สิ่งที่น่ารัก สิ่งที่ทะนุถนอม เช่น แก้วแก่นต๋า - ลูกรัก, แขกแก้ว - แขกผู้มีเกียรติ, เวียงแก้ว - พระนิพพาน เป็นต้น |
| เจิ้งเอิ้ง | เชิ้งฯเอิ้งฯ | [เชิ้งเอิ้ง] | ว.ลักษณะสูงชะลูด ใช้กับคนหรือสิ่งของขนาดกลางเรียก สูงเจิ้งเอิ้ง หรือสูงเจิ้งเกิ้ง, ขนาดใหญ่เรียก สูงโจ้งโอ้ง หรือสูงโจ้งโก้ง, ขนาดเล็กเรียก สูงจ้องอ้อง หรือสูงจ้องก้อง |
| สุ๋ดด่ำ | สุดดา | [สุดด่ำ] | ว.ถึงที่สุด,ลึกที่สุด |
| ปั๊ดซ่องปั๊ดแซ่ง | พัดฯซ่อฯงพัดแซ่งฯ | [พัดซ่องพัดแซ่ง] | ว.กระย่องกระแย่ง; เช่น เตียวปั๊ดซ่องปั๊ดแซ่ง - เดินกระย่องกระแย่ง |
| แผง | แผงฯ | [แผง] | น.เครื่องกำบังขนาดย่อมที่ใช้ไม้ไผ่สานเป็นแผ่นๆ กรุด้วยกระดาษหรือใบไม้ |
| นาโห้ง | นาฯโห้฿งฯ | [นาโห้ง] | น.นาอยู่ระดับต่ำกว่านาที่ใกล้กัน |
| วี่ | วี่ | [วี่] | ว.คำที่มักใช้ประกอบคำว่า "วัน" เช่น เมื่อวี่เมื่อวัน - กลางวัน,คำที่มักใช้ประกอบ "แสบ" เช่น แสบวี่ๆ - รู้สึกแสบร้อนที่ผิว แต่ไม่แสบมาก ถ้ารู้สึกแสบมาก ใช้ แสบวื่อๆ หรือแสบโว่ๆ |
| ลอม | ลอฯม | [ลอม] | น.เรียกกองฟาง หรือกองฟ่อนข้าว ลอมเข้าหรือลอมเฟือง ก.ตะล่อมสิ่งที่เป็นฟ่อนรวมกันขึ้นเป็นจอมหรือเป็นวง |
| มือแป้หลัง | มืแป้หัลฯง | [มือแป้หลัง] | ก.มือไพล่หลัง |
| เซ้ย | เซิ้ยฯ | [เซ้ย] | ก๑.หยอกเย้า,เย้าแหย่ ก๒.ตะโกนดังๆ แสดงความถูกใจพอใจ เช่น เมื่อช่างซอขับซอถูกใจก็ตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า เซ้ย เป็นต้น |