พจนานุกรมภาษา ล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

พจนานุกรม
ภาษาล้านนา-ไทย, ไทย-ล้านนา

โดย อ.จรีย์ สุนทรสิงห์

เรียน 10 คำใหม่

ออกเสียงล้านนา	อักษรล้านนา	เทียบอักษรไทย	ความหมาย
แก้ว	แก้วฯ	[แก้ว]	น๖.เรียกสิ่งที่เคารพนับถือ หรือสิ่งที่มีค่า สิ่งที่น่ารัก สิ่งที่ทะนุถนอม เช่น แก้วแก่นต๋า - ลูกรัก, แขกแก้ว - แขกผู้มีเกียรติ, เวียงแก้ว - พระนิพพาน เป็นต้น
เจิ้งเอิ้ง	เชิ้งฯเอิ้งฯ	[เชิ้งเอิ้ง]	ว.ลักษณะสูงชะลูด ใช้กับคนหรือสิ่งของขนาดกลางเรียก สูงเจิ้งเอิ้ง หรือสูงเจิ้งเกิ้ง, ขนาดใหญ่เรียก สูงโจ้งโอ้ง หรือสูงโจ้งโก้ง, ขนาดเล็กเรียก สูงจ้องอ้อง หรือสูงจ้องก้อง
สุ๋ดด่ำ	สุดดา	[สุดด่ำ]	ว.ถึงที่สุด,ลึกที่สุด
ปั๊ดซ่องปั๊ดแซ่ง	พัดฯซ่อฯงพัดแซ่งฯ	[พัดซ่องพัดแซ่ง]	ว.กระย่องกระแย่ง; เช่น เตียวปั๊ดซ่องปั๊ดแซ่ง - เดินกระย่องกระแย่ง
แผง	แผงฯ	[แผง]	น.เครื่องกำบังขนาดย่อมที่ใช้ไม้ไผ่สานเป็นแผ่นๆ กรุด้วยกระดาษหรือใบไม้
นาโห้ง	นาฯโห้฿งฯ	[นาโห้ง]	น.นาอยู่ระดับต่ำกว่านาที่ใกล้กัน
วี่	วี่	[วี่]	ว.คำที่มักใช้ประกอบคำว่า "วัน" เช่น เมื่อวี่เมื่อวัน - กลางวัน,คำที่มักใช้ประกอบ "แสบ" เช่น แสบวี่ๆ - รู้สึกแสบร้อนที่ผิว แต่ไม่แสบมาก ถ้ารู้สึกแสบมาก ใช้ แสบวื่อๆ หรือแสบโว่ๆ
ลอม	ลอฯม	[ลอม]	น.เรียกกองฟาง หรือกองฟ่อนข้าว ลอมเข้าหรือลอมเฟือง ก.ตะล่อมสิ่งที่เป็นฟ่อนรวมกันขึ้นเป็นจอมหรือเป็นวง
มือแป้หลัง	มืแป้หัลฯง	[มือแป้หลัง]	ก.มือไพล่หลัง
เซ้ย	เซิ้ยฯ	[เซ้ย]	ก๑.หยอกเย้า,เย้าแหย่ ก๒.ตะโกนดังๆ แสดงความถูกใจพอใจ เช่น เมื่อช่างซอขับซอถูกใจก็ตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า เซ้ย เป็นต้น