| ออกเสียงล้านนา | อักษรล้านนา | เทียบอักษรไทย | ความหมาย |
|---|---|---|---|
| ใจ๋ขึ้น | ไจขึ้นฯ | [ใจขึ้น] | ก.ฉุนโกรธ,ไม่พอใจ, เสียอารมณ์ |
| ก..้เจิงก..้ลาย | คู่เชิงฯคู่ลายฯ | [คู่เชิงคู่ลาย] | ว.ทุกแบบทุกอย่าง |
| จอดจั้ง | จอฯดจั้งฯ | [จอดจั้ง] | ก.หยุด,หยุดพัก; จอดยั้ง ก็ว่า |
| ลูกเต้าเหล่าหลาน | ลูกเตั้าเหั่ลฯาหลฯานฯ | [ลูกเต้าเหล่าหลาน] | น.ลูกๆ หลานๆ; ลูกหลาน ต๋านเต้า ก็ว่า |
| เติงงาย | เทิงฯงายฯ | [เทิงงาย] | ว.ถึงเวลาอาหารมื้อเช้า |
| ปูกเข้า | ปลฯกเขั้า | [ปลูกเข้า] | ก.ปลูกข้าว,ดำนา; ปูกนา ก็ว่า |
| ดังบืด | ดังฯบืดฯ | [ดังบืด] | น.จมูกบานและเชิดขึ้น |
| กำจ่ม | คำฯจ่฿มฯ | [คำจ่ม] | น๑.คำบ่นรำพัน น๒.วรรณกรรมพรรณนาอารมณ์ ที่พระยาพรหมโวหารแต่งขึ้นขณะอยู่ในคุกที่เมืองแพร่ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตของพระยาพรหมโวหาร ซึ่งถูกเจ้าหลวงวิชัยราชา เจ้าหลวงเมืองแพร่ คุมขังไว้ในคุกในข้อหาเป็นชู้กับนางจันหรือหม่อมจัน ซึ่งเป็นสนมของท่าน ก.ว่ากล่าวซ้ำๆ ซากๆ,พูดพร่ำบ่อยๆ |
| เสี้ยน | ส้ยฯร | [เสี้ยน] | น๑.เกลื้อน - โรคผิวหนังเกิดจากเชื้อรา ขึ้นเป็นดวงขาวๆ อาจมีอาการคัน เรียก ขี้เสี้ยน น๒.เนื้อไม้ที่แตกเป็นเศษแหลมเล็กอย่างหนาม น๓.ชื่อ พรรณไม้ล้มลุก มีใบย่อย ๕ ใบ ดอกสีขาวบานไล่กันขึ้นไป นิยมใช้ยอดอ่อนดองเป็นอาหาร เรียก ผั๋กเสี้ยน, ผั๋กส้มเสี้ยน |